Albumy, które warto znać: przewodnik po klasyce techno

Dlaczego albumy

DJ-e myślą utworami, ale album pozwala usłyszeć artystę w pełni: jego wyobraźnię, nastroje i to, jak buduje dłuższą opowieść. Poniższe płyty to nie ranking, tylko mapa. Każda pokazuje inną stronę techno, a większość ma związek z lekcjami, które już przeszedłeś.

Detroit i jego dzieci

• Jeff Mills – „Waveform Transmission Vol. 1” (Tresor, 1992). Szybkie, surowe i maszynowe techno, które pokazało Europie, jak brzmi Detroit po Underground Resistance.
• Robert Hood – „Minimal Nation” (Axis, 1994). Akt założycielski minimalu, o którym była lekcja.
• Underground Resistance – „Interstellar Fugitives” (1998). Pierwszy pełny album kolektywu, pełen electro, połamanych rytmów i „high-tech funku”.
• Drexciya – „Neptune's Lair” (Tresor, 1999). Electro z podwodną mitologią, jeden z najważniejszych przykładów afrofuturyzmu.

Europa lat 90.

• Plastikman – „Sheet One” (1993). Mroczny, psychodeliczny acid Richiego Hawtina, z utworem „Plasticity”, który znasz z lekcji o minimalu.
• Basic Channel – „BCD” (1995). Skrócone wersje winylowych klasyków dub techno. Dla wielu pierwszy kontakt z tym brzmieniem.
• Surgeon – „Basictonalvocabulary” (Tresor, 1997). Surowy dźwięk Birmingham w pełnej formie.

Nowa klasyka

• Shed – „Shedding the Past” (Ostgut Ton, 2008). Most między klasycznym techno a nowym berlińskim brzmieniem.
• Voices From The Lake – „Voices From The Lake” (Prologue, 2012). Szczyt techno hipnotycznego, album roku według Resident Advisor.
• Objekt – „Flatland” (2014). Precyzyjne, nieprzewidywalne techno i electro, pokazujące, że gatunek wciąż może zaskakiwać.

Jak słuchać

Wybierz jeden album na wieczór i posłuchaj go w całości, bez przeskakiwania. Zwróć uwagę, jak artysta buduje napięcie między utworami, a nie tylko w nich. Jeśli któraś płyta Cię wciągnie, sprawdź wytwórnię, która ją wydała. Wiesz już z lekcji o wytwórniach, że to najlepsza droga do kolejnych odkryć.