Queerowe i czarne korzenie muzyki klubowej

Kluby jako schronienie

W lekcji o Chicago poznałeś The Warehouse, w którym od 1977 roku grał Frankie Knuckles dla przeważnie czarnej i latynoskiej, w dużej części gejowskiej publiczności. W tym samym roku w Nowym Jorku otworzył się Paradise Garage, w którym przez dziesięć lat grał Larry Levan. Dla ludzi wykluczanych gdzie indziej takie kluby były miejscem, gdzie mogli być sobą. Taniec był tam czymś więcej niż rozrywką: był wspólnotą.

Larry Levan i Paradise Garage

Paradise Garage stawiał w centrum taniec i DJ-a, co wtedy nie było oczywiste. Levan grał długie, emocjonalne sety, łącząc disco, soul, funk i wczesną elektronikę. Współtworzył też muzykę, m.in. „Don't Make Me Wait” grupy Peech Boys z 1982 roku, który dzięki jego setom stał się klubowym hymnem. Klub zamknięto we wrześniu 1987 roku, po imprezie trwającej 48 godzin.

Detroit: czarna przyszłość

Techno z Detroit, od Belleville Three po Underground Resistance, to muzyka czarnych artystów z przemysłowego miasta, marzących o przyszłości. Duet Drexciya stworzył wokół swojej muzyki mit podwodnej cywilizacji potomków afrykańskich kobiet wyrzuconych za burtę statków niewolniczych. To jeden z najbardziej poruszających przykładów afrofuturyzmu w muzyce.

Wybielanie sceny

Gdy w latach 90. techno stało się wielkie w Europie, jego twarzami zostali głównie biali mężczyźni. Korzenie gatunku często znikały z opowieści, a kobiety, osoby czarne i queerowe rzadko trafiały na plakaty festiwali. Berlińska scena, w tym Berghain, o którym była lekcja, zachowała queerowe korzenie, ale nie wszędzie tak było.

Kto to zmienia

W 1998 roku wiedeńska DJ-ka Electric Indigo, która wcześniej pracowała w berlińskim sklepie Hard Wax, założyła sieć female:pressure. Zrzesza kobiety, osoby niebinarne i transpłciowe w muzyce elektronicznej i liczy, ile ich jest w składach festiwali. W 2014 roku w Nowym Jorku powstało Discwoman, kolektyw i agencja promujące artystki. Należała do niej m.in. polska VTSS. Honey Dijon, czarna transpłciowa DJ-ka z Chicago, gra dziś w największych klubach świata i otwarcie mówi o prawach osób trans.