Podstawy DJ-ingu: zgrywanie, korektor i dwa style miksowania

Co właściwie robi DJ

DJ ma dwa zadania. Pierwsze to wybór: które utwory, w jakiej kolejności, jak zbudować noc od rozgrzewki do szczytu, o czym była mowa w lekcji o peak-time. Drugie to miksowanie: łączenie utworów tak, żeby muzyka płynęła bez przerw. Ludzie na parkiecie nie powinni zauważyć, kiedy kończy się jeden utwór, a zaczyna drugi.

Zgrywanie tempa

Dwa utwory grane jednocześnie muszą mieć to samo tempo, inaczej stopy zaczną się rozjeżdżać i powstanie chaos. Na gramofonie Technics SL-1200 MK2, który od 1979 roku stał w klubach całego świata, służy do tego suwak tempa w zakresie ±8%. DJ słucha w słuchawkach następnego utworu, ustawia tempo i delikatnie przyspiesza albo hamuje talerz palcem, aż obie stopy uderzają razem. Na początku to trudne, po kilku tygodniach ćwiczeń staje się odruchem.

Korektor, czyli nie dwa basy naraz

Każdy kanał miksera ma korektor z trzema gałkami: niskie, średnie i wysokie tony. Najważniejsza zasada: nigdy dwie linie basu naraz, bo zlewają się w dudniące błoto. DJ wprowadza nowy utwór z obciętym basem, a potem, najlepiej na początku nowej frazy, zamienia basy: w starym utworze skręca, w nowym otwiera. Pamiętasz z lekcji o budowie utworu, że zmiany przychodzą co 8, 16 albo 32 takty? Dobre przejście trafia dokładnie w te momenty. Wielu producentów robi utwory z myślą o DJ-ach, z długim, rytmicznym wstępem i zakończeniem. Speedy J nagrał „Pull Over” właśnie jako takie narzędzie do miksowania.

Długie przejścia czy szybkie cięcia

W techno długie przejścia są codziennością: dwa utwory potrafią grać razem przez minutę lub dłużej i tworzyć coś, czego nie ma w żadnym z nich osobno. Drugi styl to szybkie cięcia i wiele płyt naraz. Mistrzem tego podejścia jest Jeff Mills, który miksował na trzech gramofonach i zmieniał utwory co kilkadziesiąt sekund. Posłuchaj jego legendarnego setu nagranego w 1995 roku w tokijskim klubie Liquid Room.

Płyty, odtwarzacze, pendrive'y

Przez lata DJ-e grali tylko z winyli. W 2001 roku Pioneer wydał odtwarzacz CDJ-1000 z talerzem, który zachowywał się jak płyta, i z czasem takie odtwarzacze stały się standardem w klubach. Dziś większość DJ-ów gra z pendrive'a z przygotowaną biblioteką. Winyl ma wiernych fanów za brzmienie i rytuał, ale jest ciężki i drogi. Na start wystarczy kontroler za kilkaset złotych. O sporze o przycisk „sync”, który zgrywa tempo automatycznie, będzie osobna lekcja.