Hard techno i schranz: od Frankfurtu do TikToka

Skąd ta nazwa

W 1994 roku frankfurcki DJ Chris Liebing w sklepie płytowym szukał najciemniejszych i najbardziej przesterowanych płyt i nazwał je „schranz”. Słowo nic konkretnego nie znaczy, ale brzmi jak zgrzyt. Kiedy wrócił do sklepu, płyty czekały w przegródce z tym napisem. Wkrótce słowo trafiło na ulotki frankfurckich klubów Omen i U60311.

Jak brzmi schranz

Schranz to zwykle 140–160 BPM, krótkie, zapętlone fragmenty perkusji, przesterowana stopa i prawie zero melodii. Utwory są budowane jak narzędzie dla DJ-a: kilka minut pętli, które łatwo nakładać na siebie. Liebing razem z André Walterem wydawali na przełomie wieków serię płyt Stigmata, która stała się wzorem tego brzmienia. Twarde techno grali wtedy też inni, na przykład chicagowski DJ Rush.

Upadek

Po 2005 roku schranz wypadł z mody. Scena przesunęła się w stronę minimalu, a sam Liebing zwolnił tempo i zaczął grać głębsze techno. Przez kilkanaście lat hard techno było niszą dla wiernych fanów.

Wielki powrót

Pod koniec lat 2010 i w latach 2020 twarde techno wróciło z ogromną siłą. Francuz I Hate Models łączył przester z emocjonalnymi, rave'owymi melodiami. Po pandemii młode pokolenie chciało szybkości i energii, a krótkie nagrania z imprez na TikToku i Instagramie roznosiły tę muzykę po świecie. Amerykanka Sara Landry, która gra w okolicach 150 BPM, stała się jedną z twarzy nowej fali i założyła własną wytwórnię HEKATE. Nowe hard techno często miesza się z trance'em, hardstyle'em, a nawet przeróbkami hip-hopu.

Spór o hard techno

Fani starszej sceny zarzucają nowej fali, że jest zbyt prosta i nastawiona na efekt w telefonie. Młodsi odpowiadają, że to po prostu kolejne pokolenie, które ma prawo do własnego brzmienia. Ten spór wraca w techno co dekadę, więc warto znać obie strony i samemu posłuchać.