Berghain i Ostgut Ton: najsłynniejszy klub świata

Zanim był Berghain

Historia zaczyna się od Snax, gejowskich imprez fetyszowych, które Norbert Thormann i Michael Teufele organizowali od lat 90. W 1998 roku znalazły stały dom w klubie Ostgut, w dawnym magazynie kolejowym przy dworcu Ostbahnhof. Ostgut zamknięto w 2003 roku, bo teren przeznaczono pod nową zabudowę.

Elektrociepłownia na granicy dzielnic

W 2004 roku ci sami ludzie otworzyli Berghain w ogromnej, opuszczonej elektrociepłowni. Nazwa łączy dwie dzielnice, między którymi stoi budynek: Kreuzberg i Friedrichshain. Na dole, w betonowej hali z bardzo wysokim sufitem, gra techno. Piętro wyżej działa Panorama Bar, w którym króluje house. Impreza zaczyna się w sobotę w nocy i potrafi trwać do poniedziałku.

Drzwi i zakaz zdjęć

Berghain jest równie słynny z tego, kogo nie wpuszcza. Selekcja przy wejściu jest nieprzewidywalna, a nie ma prostego przepisu na „właściwy” strój. Najbardziej znanym bramkarzem jest Sven Marquardt, z zawodu fotograf. Wewnątrz obowiązuje zakaz zdjęć, a obiektywy telefonów zakleja się naklejkami. Chodzi o to, żeby ludzie mogli się czuć swobodnie i nie bać się, że ich zachowanie trafi do internetu. To szczególnie ważne dla społeczności queer, z której klub wyrósł.

Ostgut Ton i brzmienie lat 2010

W 2005 roku klub założył wytwórnię Ostgut Ton, która wydawała przede wszystkim swoich rezydentów. Len Faki, Shed, Ben Klock i Marcel Dettmann stworzyli brzmienie, które świat zaczął nazywać „berghainowym”: ciężkie, ale nie agresywne, mroczne, z mocnym, przestrzennym basem. „Subzero” Bena Klocka z 2009 roku jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów tamtej dekady.

Kultura, nie tylko rozrywka

W 2016 roku sąd finansowy w Berlinie i Brandenburgii uznał, że Berghain jest instytucją kultury, porównywalną z salą koncertową. Dzięki temu bilety objęto niższą stawką VAT. Dla sceny był to symbol: techno w Berlinie przestało być tylko zabawą, a stało się częścią kultury miasta.