Maszyny, które zbudowały techno: TR-808, TR-909 i TB-303

Porażka, która stała się legendą

Na początku lat 80. Roland chciał sprzedawać muzykom tanie maszyny, które zastąpią perkusistę i basistę. Plan się nie powiódł. Automaty brzmiały „nienaturalnie”, a studia wolały prawdziwe instrumenty albo droższe, samplujące maszyny. Produkcję szybko zakończono, a sprzęt trafił do komisów, gdzie kosztował grosze. I właśnie tam znaleźli go młodzi muzycy z Detroit, Chicago i Nowego Jorku, którzy nie mieli pieniędzy na drogie studio.

TR-808: stopa, która trzęsie ziemią

Roland TR-808 (1980) generował dźwięki analogowo, bez nagranych próbek. Jego stopa to niski, długo wybrzmiewający „bum”, który na dużym nagłośnieniu czuć w klatce piersiowej. 808 stał się podstawą electro i hip-hopu, a w Detroit Juan Atkins z Cybotronem budował z automatów futurystyczny, maszynowy groove. Posłuchaj „Clear”, klasyki electro z tamtych lat, żeby usłyszeć tę estetykę.

TR-909: serce techno

TR-909 (1983) był hybrydą. Stopa, werbel i klaskanie są analogowe, a talerze i hi-haty to krótkie, cyfrowe próbki. Do tego miał MIDI, więc łatwo było go zsynchronizować z innym sprzętem. Twarda, punktowa stopa 909 i jego syczące hi-haty to dźwięk, który większość ludzi kojarzy z techno. Jeff Mills słynął z grania na 909 na żywo podczas setów, programując rytmy w locie.

TB-303: przypadkowy wynalazek acidu

TB-303 Bass Line miał udawać basistę dla gitarzystów ćwiczących w domu. Brzmiał jednak zupełnie inaczej niż gitara basowa. Gdy przekręca się gałki filtra i rezonansu, dźwięk zaczyna „piszczeć” i bulgotać. Chicagowska grupa Phuture zrobiła z tego „Acid Tracks” i narodził się acid house. W latach 90. niemiecki duet Hardfloor zbudował na tym dźwięku całą karierę.

Dlaczego to wciąż ważne

Oryginały kosztują dziś fortunę, ale ich brzmienie jest wszędzie: w samplach, wtyczkach i nowych wersjach sprzętu. Gdy słyszysz w klubie suchą stopę, metaliczne hi-haty i piszczący bas, słuchasz echa trzech nieudanych produktów z lat 80.